„Człowiek po to jest stworzony, aby Boga, Pana naszego, chwalił, czcił i jemu służył, a przez to zbawił duszę swoją."

— Św. Ignacy Loyola, Fundament Ćwiczeń

Proponujemy rozpoczęcie drogi Ćwiczeń duchowych od Rekolekcji 5-dniowych (Fundament) odprawianych z pełnym milczeniem oraz z codziennym kierownictwem duchowym.

Inne zaś rzeczy na obliczu ziemi są stworzone dla człowieka i aby mu pomagały do osiągnięcia celu, dla którego jest on stworzony. Z tego wynika, że człowiek ma korzystać z nich w całej tej mierze, w jakiej mu one pomagają do jego celu, a znów w całej tej mierze winien się od nich uwalniać, w jakiej mu są przeszkodą do tegoż celu.

I dlatego trzeba nam stać się ludźmi obojętnymi w stosunku do wszystkich rzeczy stworzonych, tak byśmy z naszej strony nie pragnęli więcej zdrowia niż choroby, bogactwa więcej niż ubóstwa, zaszczytów więcej niż wzgardy, życia długiego więcej niż krótkiego.

„Prosić o łaskę doświadczenia wielkiego zawstydzenia przed samym sobą i o wielką, i głęboką, boleść duszy, i o łzy z powodu swoich licznych grzechów."

Wielu ludzi patrzy na rzeczywistość grzechu w perspektywie psychologicznej. Często, wychodząc od doświadczenia „czucia się winnym”, interpretują niewłaściwie relację Boga względem ich samych.

Bóg nas kocha, mimo naszej grzeszności. Jednym z głównych powodów medytowania nad rzeczywistością grzechu jest rozpoznanie w swoim życiu tej niewzruszonej, wiernej, miłości Boga, by powstrzymać się przed oskarżaniem Tego, który jest tak dobry.

Medytacja ignacjańska

Medytacja ignacjańska, najczęstsza forma modlitwy dla tego tygodnia, to rozmyślanie oparte na zastanawianiu się, porównywaniu, wyciąganiu wniosków oraz przeżywaniu treści — stawaniu w obliczu Tajemnicy, wobec Boga, który nie daje się zamknąć w ludzkich schematach.

Wymagana jest umiejętność wglądania w swoje uczucia, by móc rozeznawać prawdziwe motywy swoich zamiarów, decyzji i czynów. Po jakimś czasie człowiek zaczyna rozumieć, że prośba o łaskę i dialog serc to dwie najważniejsze części każdego ćwiczenia.

„Prosić o dogłębne poznanie Pana, który dla mnie stał się człowiekiem, abym Go więcej kochał i więcej szedł w Jego ślady."

Po doświadczeniu oczyszczającej mocy miłosierdzia Bożego w pierwszym tygodniu, w drugim tygodniu Ćwiczeń rekolektant szuka intymnego spotkania z Osobą Jezusa Chrystusa, aby móc Go pełniej poznać, pokochać i naśladować.

Dzięki ewangelicznym kontemplacjom drugiego tygodnia Ćwiczeń ziemskie życie i człowieczeństwo Jezusa stają się dla rekolektanta sakramentem: „Kto mnie zobaczył, zobaczył i Ojca” — powie Jezus (J 14, 9).

Kontemplacja ewangeliczna

Formą modlitwy charakterystyczną dla tego tygodnia jest kontemplacja ewangeliczna. Za pomocą wyobraźni człowiek może przenieść się w kontemplowaną scenę i zaistnieć w niej. Czyni to wszystko po to, by coś przeżywszy — zrozumieć lepiej.

Rekolektant rozeznaje poruszenia, jakich doświadcza, by rozpoznać te, które pochodzą od Boga. W ten sposób może rozeznawać swoje powołanie i drogę, jaką Pan dla niego przygotował.

„Prosić o boleść, współczucie i zawstydzenie, że z powodu mych grzechów Pan idzie na Mękę."

Jezus przemawia do nas najmocniej, kiedy dla nas cierpi, umiera i zmartwychwstaje. Kontemplacje męki i śmierci Jezusa ukazują powagę i dramatyczność sytuacji człowieka po grzechu oraz nieskończoną miłość Boga.

Kontemplacje męki i śmierci Jezusa utwierdzają człowieka w pragnieniu pełnego zjednoczenia z Jezusem i naśladowania Go także w tym, co najtrudniejsze:

W znoszeniu wszelkich krzywd i wszelkiej zniewagi i wszelkiego ubóstwa, jeśli tylko najświętszy Majestat zechce mię wybrać i przyjąć do takiego rodzaju i stanu życia."

— ĆD 98

Św. Ignacy, w kontemplacjach tego tygodnia, podpowiada, by patrzeć i rozważać jak Bóstwo się ukrywa (ĆD 196). Jezus dzieli z nami ludzkie ograniczenia, doświadczony we wszystkim, nie grzesząc (por. Hbr 4, 15).

„Prosić o łaskę wesela i radości z powodu tak wielkiej chwały i radości Chrystusa Pana naszego."

Kontemplacja Jezusa zmartwychwstałego ukazuje, iż ostatecznym celem ludzkiego życia nie jest cierpienie i udręka, ale udział w wiecznym szczęściu Boga. Jezus odchodzi z tego świata w boleści i męce, ale po to, aby móc znowu powrócić i obdarzyć tych, którzy Go naśladują, pełnią radości i chwały.

Zmartwychwstały Chrystus to Wielka, Dobra Nowina. Eucharystia stała się miejscem realnej obecności Jezusa Chrystusa na sposób sakramentalny — dla apostołów i dla nas.

Kontemplacja do uzyskania miłości

Na koniec procesu Ćwiczeń św. Ignacy proponuje Kontemplację dla uzyskania miłości — przygotowanie do uważnego spoglądania na rzeczywistość. To klucz do szukania Boga pracującego dla mnie we wszystkich rzeczach. To uczenie się odnajdowania Jego obecności w życiu.

„Prosić o wewnętrzne poznanie tylu i tak wielu dóbr otrzymanych od Boga, abym w pełni przejęty wdzięcznością mógł we wszystkim miłować Jego Boski Majestat i służyć Mu."